Sunday, 6 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः 7. स्वामिनो विवेकानन्दस्य सहोदरः - क्रान्तिकृशानुः भूपेन्द्रनाथदत्तः ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्
लेखः 7. स्वामिनो विवेकानन्दस्य सहोदरः - क्रान्तिकृशानुः भूपेन्द्रनाथदत्तः ।

स्वामिनं विवेकानन्दं को नु न जानाति ? किन्तु तत्सहोदरो बहूनामस्माकम् अविदित एव । सोऽपि नः स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे क्रान्तिपथगामिनाम् अन्यतमः सन् अजरामरः सञ्जातोऽस्ति । तत् तदीयां वीरगाथां विलोकयेमाद्य ।

कोल्कत्तास्थितः कश्चन दत्तकुटुम्बः अन्वर्थनामा, यतो बहुभिस्तदीयैः राष्ट्रहिताय जीवनम् एव दत्तम् । तत्र कौचिद् दम्पती भुवनेश्वरीदेवी विश्वनाथदत्तश्चेति । तयोर्द्वे पुत्ररत्ने नरेन्द्रनाथदत्तो भूपेन्द्रनाथदत्तश्चेति । तयोराद्योऽध्यात्मवर्त्मना सञ्चरन् विवेकानन्दनाम्ना विश्वमान्यः सञ्जात इत्येषा प्रथितैव कथा । अपरस्तु क्रान्तिमार्गमाश्रयन् भारतीयस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे प्रमुखं पात्रं निरवहत् । असौ शक्तिशालिन्योः सङ्घटनयोः युगान्तरस्य अनुशीलनसमित्याश्च प्रमुखः सदस्य आसीत् । आङ्ग्लेयानां समूलमुन्मूलनं क्रान्तिपथेनैव साध्यमिति युगान्तरस्यासीद् द्रढीयान् विस्रम्भः । निजामिमां विचारधारां सर्वतः प्रापयितुम् असौ भूपेन्द्रनाथः स्वसुहृद्भ्यां बारिन्द्रकुमारघोषेण अविनाशभट्टाचार्येण च सह युगान्तराख्यां पत्रिकां प्रारेभे १९०६तमे वत्सरे । अमुष्य मर्मस्पर्शिभिर्लेखैराङ्ग्लेयानां नानाविधानि कुतन्त्राणि, क्रान्तिपथस्यावश्यकता च जनैः सम्यगवगता । एतत्फलरूपेन परःसहस्रा जनाः क्रान्तिवर्त्मन्यात्मानं व्यापारयामासुः । अनेन भूपेन्द्राय क्रुद्ध्यन्त आङ्ग्लेयाः १९०७तमे वर्षे तस्मिन् देशद्रोहम् अपराधम् आरोप्य कारां प्रवेशयामासुः । अस्याः पत्रिकायाः बलात् प्रतिष्टम्भनेऽपि साफल्यमनुभूतम् आङ्ग्लेयैः । वर्षं कारावासम् अनुभूय लब्धविमोचनो भूपेन्द्रः गुप्तमेव अमेरिकाम् अगात् । तत्र एम्.ए.पदव्याम् अधीयानः स पुनरपि क्रान्तिक्रियासु प्रवृत्तोऽभवत् । केनडां जर्मनीं च गत्वा तत्रत्यानाम् आङ्ग्लविरोधिनीनां सङ्घटनानां साहाय्येन क्रान्तिपथेन स्वातन्त्र्यप्राप्त्यै महत्तमं यत्नम् अकार्षीत् सः ।

१९२३तमे वत्सरेऽसौ भारतं प्रत्यागत्य भारतीयराष्ट्रीयकाङ्ग्रेस् इत्यत्र प्रविष्टः सन् स्वानि कर्माणि अनुवर्तयन् बहुकृत्वः कारावासमप्यभजत । स्वातन्त्र्यप्राप्तेः पूर्वं पश्चाच्च स्वेषु चिन्तनेषु क्रियासु च अविश्रान्तं व्यवस्यन् १९६१तमे वत्सरे पञ्चताम् अवाप्नोत् । अप्रतिमेन पाण्डित्येन साहित्यकौशलेन चासौ बेङ्गाली हिन्दी आङ्ग्लं जर्मन् इरानियन् – इत्येतासु भाषासु नैकानि पुस्तकानि रचयामास । स्वामिनं विवेकानन्दं विषयीकृत्य अनेन लिखितं Swami Vivekananda : Patriot-Prophet इत्याख्यं पुस्तकं नितान्तं प्रसिद्ध्यति ।

तावेतौ देशभक्तानां धुरि कीर्तनीयौ स्मरणीयौ नमनीयौ च ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।
संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Saturday, 5 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् लेखः ६. कर्णाटमातुः सुपुत्रः मैलारमहदेवः ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

लेखः ६. कर्णाटमातुः सुपुत्रः मैलारमहदेवः ।

स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामस्य सर्वप्रथमादपि पदात् आरभ्य स्वातन्त्र्यप्राप्तिपर्यन्तम् अपि कर्णाटकेऽपि महता प्रमाणेन युद्धानि आन्दोलनानि च प्रवृत्तानि । एवंविधेषु कर्णाटयोद्धृषु अन्यतमो वर्तते हावेरीजनपदस्य मैलारमहदेवः, यो हि द्वात्रिंशे एव वयसि आङ्ग्लेयानां गोलिकाः सम्मुखीकृत्य प्राणान् अर्पयामास । अस्य माता बसम्मा अपि स्वातन्त्र्यान्दोलने प्रवृत्ता कारावासं प्राप्तवती आसीत् । इत्थं मातुः देशभक्तिः पुत्रे रक्तेनैव सङ्क्रान्ता स्यात् । अस्य महदेवस्य महामार्गः तस्मिन् काले असङ्ख्याकेभ्यो वीरेभ्यः स्फूर्तिप्रदम् आसीत् । सुविख्यातायां गान्धीवर्यस्य दाण्डीयात्रायां भागग्राहिषु कर्णाटकस्य एकमात्रं प्रतिनिधिः एषः । तदास्य वयः नवदश वर्षाणि । १९३०, मार्च् १२ दिनाङ्के  महात्मा गान्धीजीः स्वयं चितैः अष्टसप्तत्या सेनानीभिः सह सैन्धवसत्याग्रहार्थं साबरमतीतः दाण्डीयात्राम् आरभ्य, पञ्चविंशभिः दिनैः ३८५कि.मी. दूरं सञ्चर्य च यदा आङ्लेयशासनम् अभान्त्सीत्, तदा अयं महदेवोऽपि तद्गणस्याङ्गभूतः आसीत् । अनेन गान्धीवर्येण सह महदेवोऽपि षण्मासान् कारावासम् अनुबभूव । कारावासस्य समाप्तौ स्वस्थानम् आगतं तं सर्वेऽपि साभिमानं स्वागतीचक्रुः । १९३२-३३तमयोः वर्षयोः असहकारान्दोलने शासनभङ्गान्दोलने च भागो गृहीत इति हेतोः महदेवस्य पत्नी सिद्धम्मा अपि षण्मासान् कारायां निवासिता, ततः पश्चात् सा अहमदाबादं प्रति प्रेषिता च । एवम् एकस्मिन्नेव कुटुम्बे माता पुत्रः स्नुषा चैवं सर्वेऽपि स्वातन्त्र्यान्दोलने भागम् अग्रहीषुः कारावासम् अन्वभूवंश्चेत्येतदपि अत्रत्यानां सुदृढां राष्ट्रभक्तिम् आम्रेडयति । पञ्चषवारं कारावासे प्राप्तेऽपि अस्य धृतिर्मनागपि न विचलिता । समाजस्य समुन्नयनाय नानाविधानि कार्याणि कुर्वता तेन १९३७तमे वर्षे ग्रामसेवाश्रमः समारब्धः । ’भारतान्निष्क्रामत’ इत्यस्मिन् आन्दोलने धारवाडजनपदस्य दक्षिणभागस्य नेतृत्वम् ऊढमनेन । तस्म्न्नेव काले आङ्ग्लप्रशासनस्य कृषीवलेभ्यो बलात् करग्रहणम्, करम् अददत्सु क्रूरकृत्यानि च अविरतं प्रवर्तन्ते स्म । तदिदं क्रौर्यम् असहमानो महदेवः प्रशासनेन कृषकेभ्यो बलात् आहृतं करं प्रत्यानेतुं सहवर्तिभिः सह प्रयेते । अस्यां दिशि क्रान्तिमार्गमपि आश्रयन्नेषः तेषां प्रशासनं बहुधा शिथिलम् अकार्षीत् । अस्यामेव क्रियायां १९४३, एप्रिल् प्रथमे दिनाङ्के होसरित्तिस्थे करसंग्रहकेन्द्रे आक्रमणं कुर्वन् आङ्ग्लाधिकारिभिः सह प्रवृत्ते प्रधने प्राणान् अन्यजत् । तद्दिने अनेन सह तिरुकप्पमडिवाळरः वीरय्य-हिरेमठः – इत्येतावपि योद्धारौ प्राणत्यागम् अकुरुताम् ।  

एवम् आद्ये एव वयसि राष्ट्रार्थं प्राणत्यागं कृतवतः अस्य स्मरणार्थं हावेर्यां वीरसौधं निर्मीय गौरवभावं व्यञ्जितवत्यस्ति स्वतन्त्रा जनता ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Friday, 4 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः ५ - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः ५. तरुणतमः प्राणार्पकः खुदिरामबोस् |


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

लेखः ५. तरुणतमः प्राणार्पकः खुदिरामबोस्

स्वातन्त्र्यप्राप्तये क्रान्तिमार्गम् आश्रितवतां योद्धॄणाम् अन्यतमो वर्तते सुगृहीतनामधेयः खुदिरामः बोस् (०३/१२/१८८९ – ११/०८/१९०८) । स्वीये नवदशे एव वर्षे मृत्युस्तम्भम् आरूढः एषः तद्विधिना प्राणार्पकेषु यविष्ठः इति वैशिष्ट्यम् आवहति । यदासौ पाशम् (hanging) आप्नोत् तदा तद्वयः 18 वर्षाणि 8 मासाः 8 दिनानि

स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे भागग्राहिणां भारतीयानां विचित्राणि अत्यन्तघोराणि दण्डनानि कुर्वन् विकृतम् आनन्दम् अनुभवति स्म तदानीन्तनः आङ्ग्लेयन्यायाधीशः किङ्ग्स् फोर्ड् इत्याख्यः कल्कत्तायाम् भारतीयेषु तदीयं क्रौर्यं सीमातीतम् आसीत् तान्येतानि क्रूरचेष्टितानि उन्मूलनीयानीति निश्चित्य खुदिरामः तं हन्तुं प्रायतत किन्तु दैवेन रक्षितोऽभवत् किङ्ग्स् फोर्ड् तथापि तत्प्रकरणे खुदिरामम् अपराधिनं निर्णीय तं मृत्युस्तम्भारोपणरूपेण दण्डेन योजयामासुः

अस्मत्स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे अस्य प्रसङ्गस्य प्रभावो महान् वर्तते आङ्ग्लेयानाम् अतिशयितम् अवलेपं शतच्छिद्रं कृतवान् आसीत् ऊनविंशतिवर्षीयोऽयं युववीरः भारतीयस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे इदम्प्रथमतया बाम्ब्-प्रयोगः अनेनैव विहितः इत्यपि विशेषो विद्यतेऽस्य! अनेन प्रथमतया आङ्ग्लेयसर्वकारः भयेन परिचायितः ये आङ्ग्लेयाः तावत्पर्यन्तं भारतीयान् तृणाय मन्यमानाः दृप्यन्ति स्म, तैः तेषामेव भारतीयानां (क्रान्तिमार्गगानां) विश्वरूपं व्यलोकि १९०८तमे वर्षे आगस्ट्मासस्य एकादशे दिनाङ्के यदा खुदिरामबोस् मृत्युपाशम् आरुह्य भारताम्बायाः चरणकमलयोः स्वं समर्पयामास, तदा तदानने स्निद्धो हासः सुप्रतिष्ठित एवासीत्

सोऽयं महान् देशभक्तः स्मर्तव्यो नन्तव्यश्च   

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Thursday, 3 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः ४. धीरः सद्गुरुः रामसिंहः कूका |



स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

लेखः ४. धीरः सद्गुरुः रामसिंहः कूका

स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामेतिहासे सिक्खसमुदायस्य पात्रं विशिष्टतमम् । अधुनापि भारतीयसेनायां Sikh regiment नाम पराक्रमिणां समवायः । तथाभूतानां सिक्खानां नामधारी इति, कूका इति च ख्यातस्य सम्प्रदायस्य प्रवर्तको वर्तते सद्गुरुः रामसिंहः कूका । तक्षककुले समुत्पन्नोऽयं रामसिंहः कुलक्रमागते तक्षणकर्मणि कृषिकर्मणि च आत्मानं व्यापारयति स्म । किन्तु, आङ्ग्लेयानां दौर्जन्यानां परा काष्ठा, स्वजनानाम् आत्माभिमानशून्यता च तं नितान्तं पर्यतापयत् । जनानाम् अभिमानशून्यतां दृष्टवतीभिः काभिश्चित् मतीयसंस्थाभिः मतान्तरप्रक्रियाः अपि प्रारब्धाः आसन् । तदेतत् सर्वम् अवलोक्य रामसिंहो निश्चिकाय यत् ’जनाः आत्मगौरवम् आध्यात्मिकोन्नतिं राष्ट्राभिमानं च यथा प्राप्नुयुः तथा किमपि कर्तव्यम्’ इति । तस्य निश्चयस्य फलरूपेण ’कूका’नामकः पन्थाः आरब्धः, रामसिंहः ’सद्गुरुरामसिंहः’ संजातश्च । अस्य नूत्नपथस्य प्रसिद्धिः सर्वत्र तथा प्रसृता, येन तदनुयायिनां संख्या अल्पीयसैव कालेन वृद्धिं याता । पञ्जाबप्रान्तस्य २१ जनपदेष्वपि कूकानां जालं व्याप्तम् । सद्गुरुरसौ निजाभिः प्रभाविनीभिः वाणीभिः आङ्ग्लेयशासनस्य दुराचारान् खण्डयति स्म, येन दास्यदूषिता जडजनता अपि जागरिता समभूत् । अनेन निजैरनुयायिभिः काश्मीरेण नेपालेन च सम्बन्धः सम्पादितः । रष्यादेशेनापि सह सम्पर्कं संसाध्य स्वातन्त्र्यप्राप्तौ तस्य साहाय्यं प्रार्थितम् । इत्थं स्वातन्त्र्याय अन्यराष्ट्रेण सह सम्पर्कं कृतवताम् अयमेव प्रथमो वर्तते । गुप्तचराणां सत्यपि महीयसि बाधे, कूकानां संख्या प्रत्यहं वर्धते स्म, यत् १८७१तमे वर्षे सा ४,३०,०००मिता आसीत् । कृत्स्ने पञ्जाबराज्ये रणशङ्खं ध्माययन्ती क्रान्तिसेनेयं बहुषु स्थलेषु आङ्ग्लेयान् मर्दयामास च । अन्ततः आङ्ग्लेयाः स्वसहजेन छद्मना रामसिंहं निबद्ध्य बर्मायाः रङ्गून्-कारायां न्यवेशयन् । प्रायः चतुर्दश वर्षाणि दुःसहं कारावासम् अनुभूय १८८५तमे वर्षे लोकान्तरं जगाम सद्गुरुरामसिंहः । कूकापथस्य बहवो वीराः निष्कारणं सर्वसमक्षमेव व्यापादिताः निर्दयैराङ्ग्लेयैः । एतेषां महात्मनां वीरगाथाः जानपदगीतात्मना परिणताः अधुनापि पञ्जाबजनतायाः रसनाङ्गणे नरीनृतति ।

तान् महात्मनो वयमपि स्मरेम नमेम च ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Wednesday, 2 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् लेखः ३. दक्षिणकन्नडस्य गान्धीः - कार्नाडु-सदाशिवरायः

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्
लेखः ३. दक्षिणकन्नडस्य गान्धीः - कार्नाडु-सदाशिवरायः

महात्मा गान्धीजीः कर्णाटकराज्यस्य दक्षिणकन्नडजनपदस्य कार्नाडुनामके प्रदेशे अजायत । ’अरे! धिक् त्वां मूर्खशिखामणिम्!’ इति मा वोचत ! यतो मया प्रस्तूयमानोऽयं महान् देशभक्तः दक्षिणकन्नडस्य गान्धीः इत्येव विख्यातोऽस्ति । एवम्! सोऽयं महान् देशभक्तो वर्तते तत्रभवान् कार्नाडु-सदाशिवरायः यश्च मङ्गळूरुनगरं स्वकार्यक्षेत्रं कृत्वा स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे अविरतं भागम् अग्रहीत् । तदीयं गृहं सङ्ग्रामस्य मन्त्रालोचनस्थानम् आसीत् । महात्मा गान्धीः, चित्तरञ्जनदासः, राजगोपालाचारी, सरोजिनी नाय्डु चेत्यादीनां वसतिगृहमप्यासीत् तदालयः । यदा देशे सैन्धवसत्याग्रहः प्रारब्धः तदासौ अङ्कोलां प्रति गत्वा चत्वारि दिनानि तत्र उषित्वा च तत्रत्यानां मार्गदर्शनम् अकार्षीत् । तस्मिन् काले मङ्गळूरुनगरेऽपि सत्याग्रहोऽयम् आरब्ध आसीत् । तत्र प्रत्यागतोऽयं रायः जनैः सादरं स्वागतीकृतः, सत्याग्रहे प्रवृत्तश्च । यदा समुद्राज्जलम् आहृत्य लवणनिष्पादनप्रक्रिया उपक्रान्ता तदैव सदाशिवरायस्य बन्धनं समभूत् । एतद्विषये न्यायालये वादप्रतिवादाश्च प्रवृत्ताः, रायस्य पञ्चदशमासावधिकः कठिनः कारावासो विहितश्च । अनेनासौ कारावासः तिरुचिनापल्ल्यां वेल्लूरौ च अनुभूतः । इत्थं स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे असौ त्रिकृत्वः कारावासम् अन्वभूत् । राष्ट्रकार्यार्थम् असौ स्वं सर्वस्वमपि विक्रीतम् अकरोत् । अस्मिन् सर्वस्वत्यागविधौ पित्रार्जितं गृहमपि परकीयं सञ्जातम् । अन्ते अस्य मातुः पुत्रीणां च भाटकगृहे निवासः आपतितः । अस्य दानशौण्डत्वम् अवलोक्य डा. शिवराम-कारन्तः (असौ कर्णाटके सुप्रसिद्धो विशिष्टः पुरुषः) ’धर्मराज’ इति नाम कृतवान् । आगर्भधनिकोऽप्ययं स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामार्थं सर्वस्वं व्ययीकृत्य मरणकाले अकिञ्चनः सञ्जातः आसीत् । सर्वात्मना सरलां जीवनशैलीम् अङ्गीकृतवता तेन पत्न्या शान्ताबाय्या सह बालविधवानां


हरिजनानां च पुनर्वसतिकार्यक्रमाः अपि निर्वर्तिताः । १९३७तमे वर्षे जनवरीमासस्य नवमे दिनाङ्के यदा सः प्राणैर्वियुक्तः तदा शैत्यादात्मानं परित्रातुं योग्यं वस्त्रमात्रमपि नासीत् तस्मिन् !

तमेनं स्वातन्त्र्याय समर्पितसर्वस्वम् अद्य स्मरेम नमेम च ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः । 

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः २. राज्ञी गाय्डिन् ल्यू |


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

लेखः २. राज्ञी गाय्डिन् ल्यूः

नाम्नि श्रुते सति इयं काचिद् आङ्लेया व्यक्तिरिति प्रतिभायात् । परन्त्वेषा वर्तते ऐशान्यभारतस्य नागाल्याण्ड्-राज्यस्य सर्वविधसंवर्धनार्थं सन्ततं कृतश्रमा वीरवनिता । अनयैव धैर्यधनया ईशान्यराज्येषु आङ्ग्लेयशासनं विरुध्य स्वातन्त्र्याय जनाः प्रचोदिताः सङ्घटिताश्च । स्वकीये द्वादशे एव वर्षे स्वातन्त्र्यसंग्रामं प्रविष्टायाः, षोडशे वर्षे आमरणं कारावासम् आप्तायाश्च अस्याः चतुर्णां वर्षाणां पराक्रमपरिपाटी नूनं विस्मयावहा । न केवलम् एषा सङ्ग्रामं प्राविक्षत्, अपि तु, नागाजनेषु स्वधर्मविषये स्थितम् अवरत्वभावं व्यपोह्य आत्माभिमानम् अजागरयत् । सेयं प्रत्येकं वनवासिसमुदायम् उपसर्प्य आङ्ग्लेयानां कुतन्त्राणि विवृत्य च स्वकर्तव्यं सुष्ठु प्रत्यबोधयत् । अनेन लब्धावबोधाः तत्रत्याः स्त्रियः सुदृढां सेनामेव अघटयन् । उदीर्णोत्साहा गायिडिन् लूः ताभ्यः साम्प्रदायिकानां मारकास्त्राणां निर्माणं युद्धकलाः च अशिक्षयत् । निजेन गेरिल्लायुद्धेनापि आङ्ग्लेयान् परिभूतान् कृतवत्याः तस्याः रणतन्त्रैः ते सर्वेऽपि सर्वात्मना निस्तेजस्काः विफलतन्त्राश्च अभूवन् । इत्थं धर्मरक्षणं दास्यवारणं च सङ्कल्प्य निरन्तरं व्यवस्यन्तीयं कथञ्चित् नियन्त्रणीयेति निश्चित्य, आङ्ग्लसर्वकारः स्वसेनाम् एव ईशान्यराज्यानि प्रति प्राहिणोत् । ’यस्तावत् तस्याः स्थानं ज्ञापयति सः चतुःशतेन रूप्यकैः सम्मान्यते, करमुक्तः क्रियते च’ इति उद्घोषणापि विहिता । एवम् आङ्ग्लाः यथास्वभावं कापट्येन गायडिन्-लुवः आप्तान् वशंवदान् विधाय, तस्याः स्थितिम् अज्ञासिषुः । तत्र महद् युद्धं संवृत्तं च । अन्ततः, १९३२तमे वत्सरे अक्टोबर्-मासस्य द्वादशे दिनाङ्के आङ्लेयैः निबद्धा सा विविधैः मिथ्याभूतैरारोपैः कारागारे निवेशिता । जवाहरलालनेहरूः सुभासचन्द्रबोस् – इत्यादयो नेतारः तस्या विमोचनाय भृशं प्रायतन्त । किन्तु यद्येषा विमुच्येत तर्हि नागाजनानाम् ईशान्यराज्यानां सङ्ग्रामो दुर्वारो भविष्यतीति भिया नैतदनुष्ठितम् आङ्ग्लेयैः । एवं पञ्चदश वर्षाणि कारावासम् अनुभूय १९४७तमे वर्षे राष्ट्रेण सह सापि विमुक्ता संजाता ।

स्वातन्त्र्यप्राप्तेः अनन्तरमपि मतान्तरं विरुन्धती, देशे सर्वत्र सञ्चरन्ती च ’नागाजनाः अपि भारतीयाः, तेऽपि भारतमातुः सुपुत्राः” इति मुहुर्मुहुः घोषितवती । सेयम् अप्रतिमा देशभक्ता १९९३तमे वर्षे फेब्रवरीमासस्य १७ दिनाङ्के स्वग्रामे स्वर्गता अभवत् । अस्याः स्वातत्र्यसमरम् अभिनन्दता भारतसर्वकारेण स्वातन्त्र्ययोद्ध्री इति ताम्रपत्रं दत्तमस्ति । अस्याः नाम्ना स्त्रीशक्तिपुरस्कारोऽपि प्रारब्धोऽस्ति सर्वकारेण । अस्याः साक्ष्यचित्रं निर्मितमस्ति बि.बि.सि.द्वारा । केन्द्रसर्वकारस्य पद्मभूषणप्रशस्तिः नानाराज्यसर्वकाराणां विविधाः प्रशस्तयश्च एनां स्वयम् उपगताः ।

इत्थं नितान्तं विशिष्टायाः अस्याः देशाभिमानः राष्ट्रियभावः सङ्ग्राममयं जीवनं च अद्यापि अतिशयितां प्रस्तुततां समर्हति ।        


कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः 1 - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

मत्सुहृदा श्रीमता Ramachandra Hegde वर्येण परुत् स्वातन्त्र्योत्सवं निमित्तीकृत्य समग्रे आगस्ट्मासे काचन लेखनसरणिः कृता आसीत्, यत्र प्रत्यहम् एकैकस्य स्वातन्त्र्ययोद्धुः वीरगाथा प्रस्तुता । बह्वीभिः अप्रसिद्धाभिः कथाभिः युक्ता सा लेखनमाला बहुभिः बहुधा स्तुता च । अहमपि नितान्तमुपकृतोऽभवमनया । तदस्मिन् हायने तेनैव क्रमेण प्रत्यहम् एकैको लेखः संस्कृतेन प्रस्तोतव्य इति सङ्कल्पः कृतोऽस्ति । अत्र मम कृत्यं संस्कृतेन प्रस्तुतिः एव, विषयास्तु तदुपात्ताः । महत्या श्रद्धया महता श्रमेण च सद्विषयान् उपहृतवते तस्मै भूयिष्ठाः कृतज्ञताः ।

1. प्राणा एव परित्यक्ता ध्वजगौरवरक्षणे - कनकलता बरुवा भोगेश्वरी फुङ्खनानी च
राष्ट्रध्वजराष्ट्रगीतादिकं न केवलं सङ्केतार्थकम् । यतस्तेन अस्मदन्तरङ्गे ये ये भावविशेषाः सृज्यन्ते ते वाचाम् अगोचराः । युद्धे प्राप्तविजयः सैनिकः क्रीडायां विजयी स्पर्धालुर्वा राष्ट्रध्वजं वीजयन् विजयोत्सवम् आचरति । समरधरणीं प्रस्थितो योद्धा ’जेष्यामि चेत् ध्वजहस्त आयास्यामि, मरिष्यामि चेद् ध्वजावृतगात्रः’ इति वीरोद्गारं करोति च । तदिदं सर्वं राष्ट्रध्वजविषये अस्मदन्तरङ्गस्थितस्य आदरातिशयस्यैव फलम् । तस्यैतस्य वस्त्रमात्रताम् अतीतस्य राष्ट्रध्वजस्य गौरवं परिरक्षितुं परित्यक्तप्राणानां वीराणां संख्या नैकानि सहस्राणि । तेषु वीरेषु सप्तदशवर्षदेशीया बाला कनकलता, त्रिसप्ततिवत्सरा वृद्धा मातङ्गिनी हज्रा चैवं बालवृद्धमहिलादयः सर्वविधा अपि जना आसन् ।

द्विचत्वारिंशदधिकनवदशशततमं (१९४२) वर्षम् । ’निष्क्रामत भारतात्’ इत्याख्यम् आन्दोलनं सर्वत्र तीव्रतमम् आसीत् । असमराज्येऽपि आन्दोलनमिदं यज्ञोपमं प्रवर्तते स्म । स्वयमेव प्रेरिताः असंख्याका जनाः आङ्ग्लान् पराङ्मुखान् कर्तुं सङ्कल्प्य तत्र समवेता आसन् । तस्मिन्नेवावसरे सेप्टेम्बर्-मासस्य विंशे दिनाङ्के गोप्वारस्थितस्य आरक्षकस्थानस्य उपरि राष्ट्रध्वजारोहणं निर्णीतम् आसीत् । तदर्थं महान् जनसमूहः सधैर्यं सजवं च पुरः सरति स्म, यस्य अग्रणीरासीत् कनकलताख्या युवतिः, यस्याश्च वयः केवलं सप्तदश वर्षाणि ! आरक्षकैः पुनःपुनः क्रियमाणामपि सूचनां धिक्कृत्य, मरणम् अपरिगणय्य च, ध्वजधारी गणोऽयं पुरः प्रयाति स्म । प्रतिकूलशतेष्वपि लक्ष्यान्न निवर्त्यमिति निश्चितमासीत् ’मृत्युवाहिनी’नामकेन तेन महासमूहेन । एतान् निर्तयितुं मार्गान्तरम् अलभमानैरारक्षकैः गोलिकावृष्टिरारब्धा । पुरःस्थिता कनकलता गोलिकाभिरभिहता सती भूमौ निपतिता । किन्तु तस्यामप्यवस्थायां तया राष्ट्रध्वज उन्नीयैव धृत आसीत् । यावत् मुकुन्दकाकतिनामकः कश्चन तत्सहवर्ती ध्वजं तद्धस्ताद् आददे तावत्पर्यन्तमपि तया न स पातितः । अनतिकालेनैव स मुकुन्दकाकतिरपि स्वान् प्राणान् समार्पयत् । एवं म्रियमाणेष्वपि बहुषु स्वजनेषु स समूहः स्वलक्ष्यप्राप्तौ यशस्वी समभवत्, निश्चिते स्थाने ध्वजारोहणं विधाय जयघोषम् अकरोच्च ।

तस्मिन्नेव दिने नागांव्-जनपदस्य बर्हामपुरे अपरा वीरनारी भोगेश्वरी पुङ्खनानी राष्ट्रध्वजगौरवायैव स्वान् प्राणान् अत्याक्षीत् । केनचित् आङ्ग्लाधिकारिणा राष्ट्रध्वजम् अवमानितम् इति कुपितासौ तस्मिन् सत्वरम् आक्रम्य ध्वजं तस्माद् अपहृत्य च जयघोषम् अकार्षीत् । सपद्येव तेनाधिकारिणा गोलिकाभिः व्यापादिता सा वीरमरणं प्राप्नोत् ।

एवंविधाः रुधिरमय्यः वीरगाथाः प्रत्यहं पठनीयाः स्मरणीयाश्च । तदैव स्वातन्त्र्यस्य मौल्यं विदितं भविष्यति ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

Friday, 14 April 2017

युगादिशुभाशयाः :-)

प्रेमा चित्ते वचसि ऋतता चिन्तने वृद्धिबुद्धि-
र्धैर्योत्साहौ कृतिषु विमलः स्वीयभावः परेषु ।
माधुर्यं च व्यवहृतिविधावार्जवं च स्वभावे
हेमान्येतान्ययमविकलं हेमलम्बस्तनोतु ॥

Love in heart, truth in speech, possitiveness in thinking, fortitude & enthusiasm in works, स्वजनभाव on others, sweetness in behaviour, honesty in nature - these are real golds. Let this Hemalamba bring all these in our life 😊💐

नूतनसंवत्सरारम्भे सर्वेभ्यः शुभाशयाः ।
- Dr. Ramakrishna Pejathaya

Wednesday, 29 March 2017

ಹೇಮಲಂಬೋ ವಿಲಂಬಶ್ಚ

ಕಳೆದ ದುರ್ಮುಖಸಂವತ್ಸರದ ಹೆಸರಿನ ಕುರಿತು (ದುರ್ಮುಖವೋ ದುರ್ಮುಖಿಯೋ ಎಂದು) ಒಂದಷ್ಟು ಗೊಂದಲಗಳಿದ್ದಿದ್ದು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬಹುದು. ಈ ನಾಮಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಈ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಅನುವೃತ್ತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯಂತೂ ಹೇವಿಲಂಬಿ, ಹೇಮಲಂಬಿ ಮತ್ತು ಹೇಮಲಂಬ ಎಂಬ ಮೂರು ಹೆಸರುಗಳು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಒಂದೊಂದು ಪಂಚಾಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಹೆಸರು ನಮೂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದು ಸರಿ? ಯಾವುದು ತಪ್ಪು? ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಆವಶ್ಯಕವೂ ಹೌದು. ಏಕೆಂದರೆ ’ಏಕಃ ಶಬ್ದಃ ಸಮ್ಯಗ್ ಜ್ಞಾತಃ ಸುಷ್ಠು ಪ್ರಯುಕ್ತಃ ಸ್ವರ್ಗೇ ಲೋಕೇ ಕಾಮಧುಗ್ ಭವತಿ’ (ಒಂದು ಶಬ್ದವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೆ ಅದು ಇಹ-ಪರಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನೀಯುತ್ತದೆ) - ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನಮ್ಮದು.  ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನ-ಪರಿಶೀಲನೆಗಳಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಜಿಜ್ಞಾಸುಗಳ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕಪ್ರಯೋಗಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆ

ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಂವತ್ಸರದ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಉಲ್ಲಿಖಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆಯೋ ಅದುವೇ ನಮಗೆ ಸ್ವೀಕಾರಕ್ಕೂ ಅನುಸರಣಕ್ಕೂ ಯೋಗ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಪರಿಶೀಲಿಸೋಣ.

ಗರುಡಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಸಂವತ್ಸರಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾ -
ಹೇಮಲಂಬೋ ವಿಲಂಬಶ್ಚ ವಿಕಾರಃ ಶಾರ್ವರೀ ಪ್ಲವಃ |
- ಎಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಿಖಿತವಾಗಿರುವುದು ’ಹೇಮಲಂಬ’ಶಬ್ದ. ವೀರಮಿತ್ರೋದಯ, ಸಮಯಮಯೂಖ, ಧರ್ಮಸಿಂಧು, ನಿರ್ಣಯಸಿಂಧು – ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪಾಠ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ, ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಮಲಂಬೀ ವಿಲಂಬೀ ಚ ಎಂಬ ಪಾಠವೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ವಿಚಾರಣೀಯ ವಿಷಯ. ಈ ಪ್ರಯೋಗವೂ ಹಲವೆಡೆ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿದ್ದು ಛಂದಸ್ಸಿಗೂ ಒಗ್ಗುವುದರಿಂದ ಯಾವುದು ಶುದ್ಧ ಪಾಠ, ಯಾವುದು ಅಶುದ್ಧ ಅಥವಾ ಎರಡೂ ಶುದ್ಧವೇ – ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯ ಸಿಗಲಾರದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರೆ ಉಲ್ಲೇಖಗಳತ್ತ ತೆರಳೋಣ.

ಆಚಾರ್ಯ ವರಾಹಮಿಹಿರರ ಬೃಹತ್ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ -
ಹೇಮಲಂಬ ಇತಿ ಸಪ್ತಮೇ ಯುಗೇ ಸ್ಯಾದ್ ವಿಲಂಬಿ ಪರತೋ ವಿಕಾರಿ ಚ ।
ಎಂದು ಹೇಮಲಂಬ ಶಬ್ದವೇ ಇದೆ.  ಅಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಾಠಭೇದವಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಈ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವತ್ಸರಫಲಕಥನಪ್ರಕರಣವನ್ನು ನೋಡೋಣ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ’ಹೇಮಲಂಬೇ’ ಎಂಬ ರೂಪದ ಬಳಕೆಯಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಏಕೆಂದರೆ ’ಹೇಮಲಂಬೇ’ ಎಂಬುದು ಹೇಮಲಂಬಶಬ್ದದ ಸಪ್ತಮೀವಿಭಕ್ತ್ಯಂತ ರೂಪ. (ಹೇಮಲಂಬಿಶಬ್ದದ ಸಪ್ತಮೀವಿಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಮಲಂಬಿನಿ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ.) ಆ ಪ್ರಯೋಗಗಳೂ ಇಲ್ಲಿವೆ -
ಅಗ್ನಿಪುರಾಣದಲ್ಲಿ –
ದುರ್ಮುಖೇ ದುರ್ಮುಖೋ ಲೋಕೋ ಹೇಮಲಂಬೇ ನ ಸಂಪದಃ |
ಭವಿಷ್ಯಪುರಾಣದಲ್ಲಿ -
ಪೀಡ್ಯಂತೇ ಸರ್ವಸಸ್ಯಾನಿ ದೇಶೇ ದೇಶೇ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೇ |
ಹೇಮಲಂಬೇ ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾಃ ಕ್ಷೀಯಂತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ||
ಅಂತೆಯೇ ಮಾನಸಾಗರಿಯ ಶ್ಲೋಕ –
ಅದಾತಾ ಕೃಪಣಃ ಪೂಜ್ಯೋ ಹೇಮಲಂಬೇ ನರೋ ಭವೇತ್ ।
- ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೇಮಲಂಬಶಬ್ದವೇ ಉಲ್ಲಿಖಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಪರಿಭಾವಿಸಿದಾಗ, ಈ ಶಬ್ದ ಸಾಧು ಎಂಬುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಮಲಂಬಿ ಅಸಾಧುವೇ?

ಮೇಲ್ಕಾಣಿಸಿದ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಮಲಂಬವೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ’ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಮಲಂಬಿಶಬ್ದ ಅಸಾಧುವೇ’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಶಬ್ದವೂ ಒಂದೆರಡು ಕಡೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ. 
ದೈವಜ್ಞವಿಲಾಸವೆಂಬ ಸಂಗ್ರಹಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ  -
ಹೇಮಲಂಬಿನಿ ಭೂಪಾಲಾಃ ಪರಸ್ಪರವಿರೋಧಿನಃ |
ಪ್ರಜಾಪೀಡಾ ತ್ವನರ್ಘತ್ವಂ ತಥಾಪಿ ಸುಖಿನೋ ಜನಾಃ ||
- ಇಲ್ಲಿರುವ ಹೇಮಲಂಬಿನಿ ಎಂಬ ರೂಪ ಹೇಮಲಂಬಿಶಬ್ದದ್ದು. (ವಸ್ತುತಃ ಹೇಮಲಂಬಿನ್ ಎಂಬ ನಕಾರಾಂತ ಶಬ್ದ.)
ಅಲ್ಲದೆ, ಬೃಹತ್ಪಂಚಾಂಗಫಲಾದರ್ಶವೆಂಬ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿಯೂ –
ಪರಸ್ಪರಂ ಕ್ಷಿತೀಶ್ವರಾ ವಿರೋಧಿನಃ ಸುಖೀ ಜನಃ |
ಸೃಜಂತಿ ವಾರಿ ಚಾಂಬುದಾಸ್ತ್ವತೀವ ಹೇಮಲಂಬಿನಿ ||
ಎಂದು ಹೇಮಲಂಬಿಶಬ್ದವಿದೆ. (ಇದರಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಮಲಂಬಶಬ್ದವೂ ಇದೆ)
ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹೇಮಲಂಬಿಶಬ್ದದ ಸಾಧುತ್ವಕ್ಕೂ ಪ್ರಮಾಣ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ, ಇದೂ ಸಾಧುವೆಂಬ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ಅರ್ಹವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೇವಿಳಂಬಿ?

ಇನ್ನು ಹೇವಿಳಂಬಿಯತ್ತ ಬರೋಣ. ಈ ಶಬ್ದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೇಗೋ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪ್ರಾಯಃ, ಮುಂದಿರುವ ವಿಲಂಬ/ವಿಲಂಬಿ ಸಂವತ್ಸರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮೂಲಪಾಠವು ’ಹೇಮಲಂಬೋ ವಿಲಂಬಶ್ಚ’ – ’ಹೇಮಲಂಬೀ ವಿಲಂಬೀ ಚ’ – ’ಹೇವಿಲಂಬೀ ವಿಲಂಬೀ ಚ’ - ಹೀಗೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಕೆಲವೆಡೆ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಇನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಲಕಾರವು ಳಕಾರವಾಗಿ ಪರಿಣತವಾಗುವುದು ಸರ್ವಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಹೇವಿಳಂಬಿಯಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಈ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಸ್ವರಸತಃ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಯಾಗಲಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿ ಅಲಭ್ಯವೆಂಬುದೂ ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣನೀಯ ವಿಷಯ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಯೋಗಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವೂ ಅರ್ಥವತ್ತ್ವವೂ ಕಾಣಸಿಗದಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೈಬಿಡುವುದೇ ಲೇಸು.

ಹೇಮಲಂಬ/ಹೇಮಲಂಬಿ

ಈಗಾಗಲೇ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಇವೆರಡೂ ಸಾಧುಶಬ್ದಗಳು. ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ’ಹೇಮ ಲಂಬತೇ ಅತ್ರ’ ಮತ್ತು ’ಹೇಮ ಲಂಬಯತಿ’ – ಎಂಬ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಗಳಿಂದ ಸಂಪತ್ತು ಕಳೆದುಹೋಗುವ ವರ್ಷ ಎಂಬರ್ಥವೂ ಸರಿ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಸಂವತ್ಸರಫಲಕಥನಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಫಲಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು.
ಆದರೆ, ಇನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸಿದರೆ, ಹೇಮಲಂಬಿಶಬ್ದ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಒಂದೆರಡು ಅರ್ವಾಚೀನಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ. ಪ್ರಾಚೀನಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿರುವುದು ಹೇಮಲಂಬವೇ. (ಓದುಗರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಈ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.) ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಮಲಂಬವೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶಸ್ತ ಎಂದೂ ತಿಳಿಯಬಹುದು.

ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿರುವ ವಿಷಯಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು –
೧. ಹೇಮಲಂಬ ಮತ್ತು ಹೇಮಲಂಬಿ – ಇವೆರಡು ಸಾಧು ಶಬ್ದಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹೇಮಲಂಬ ಶಬ್ದವಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶಸ್ತ.
೨. ಪ್ರಯೋಗಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಹೇವಿಳಂಬಿಶಬ್ದವನ್ನು ಕೈಬಿಡುವುದೇ ಉತ್ತಮ. ಇದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥ-ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ.

(ಮುಂದಿನ ಸಂವತ್ಸರದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಲಂಬ ಮತ್ತು ವಿಲಂಬಿ ಎಂಬ ಎರಡು ಹೆಸರುಗಳಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕಾಸ್ಪದವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಎರಡು ಹೆಸರುಗಳೂ ಸರಿಯೇ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಅದರ ಬಗೆಗೂ ಪ್ರಯೋಗಪರಿಶೀಲನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಚಿಂತಿಸೋಣ.)

ಇದಿಷ್ಟೂ ಹಲವಾರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನದ ಅನಂತರ ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಿರ್ಣಯ. ಇದರ ಕುರಿತು ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳೂ ನಡೆದಿದ್ದು ಪ್ರಯೋಗಪ್ರಾಮಾಣ್ಯಪುರಸ್ಸರವಾದ ಯಾವುದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯಭೇದ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅಂಥದ್ದೇನಾದರೂ ಬಂದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಲೆತು ವಿಚಾರ ಮಾಡೋಣ.
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ಎಲ್ಲಾ ಓದುಗರಿಗೂ ಹೇಮಲಂಬ (ಹೇಮಲಂಬಿ) ಸಂವತ್ಸರದ ಶುಭಾಶಯಗಳು :-)