Wednesday, 16 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् । लेखः १५. कर्णाटक्षोण्याः पुरुषसिंहः - क्रान्तिवीरः सङ्गोळिरायण्णः ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् ।
लेखः १५. कर्णाटक्षोण्याः पुरुषसिंहः - क्रान्तिवीरः सङ्गोळिरायण्णः ।

१८५७तमे वर्षे सञ्जातात् प्रथमस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामात् पूर्वमेव आङ्ग्लसाम्राज्यस्य हृदये समुत्पादितवेपथुः, महासमराय कृतशङ्खनादश्च वर्तते कर्णाटक्षोण्याः पुरुषसिंहः सङ्गोळ्ळिरायण्णः । अस्य जननम् आगस्ट्-मासस्य १५ दिनाङ्के । बलिदानं तु जनवरीमासस्य २६ दिनाङ्के । अनयोरेकं स्वातन्त्र्यदिनम् अपरं तु गणराज्यदिनम् इति कृत्वा वैशिष्ट्यम् आवहति । बहूनाम् अज्ञातं चास्ति इदं वैशिष्ट्यम् । आङ्ग्लेयानां सार्वभौमतां धिक्कृत्य समराय सज्जीभूतायाः कित्तूरुराज्ञ्याः जेन्नम्मायाः विश्वसनीयोऽनुयायी समासीद् एष रायण्णः । यदा तु आङ्ग्लेयानां वञ्चनानैपुण्येन चेन्नम्मा बन्दीभूता तदा असावेव धीराग्रणीः समरम् अनुवर्तयन् तेषु भीतिम् अक्षुण्णाम् अकरोत् ।

केवलं द्वात्रिंशतं वर्षाणि जीवितस्यास्य महच्चरितं सर्वेषां प्रेरणादायि । चेन्नम्मायाः सैन्यस्य नेतृत्वं वहन्नेष रायण्णः राष्ट्रभक्तानां महान्तं गणं सज्जमकरोत् । गेरिल्लानामके युद्धविशेषेऽपि निपुणोऽयं चेन्नम्मासैन्यस्य प्रथमे आङ्ग्लानां परिभावने महत् पात्रं निरवहत् । किन्तु यदा चेन्नम्मा बन्दीभूता ततः परम् आङ्ग्लेयानां दुष्कृत्यानि निर्मर्यादान्यासन् । निर्धनेभ्यः भूमेः अधिकस्य करस्य वा बलादादानं तेषां नित्यकर्म सञ्जातम् । किन्तु, तान् विरुद्ध्य स्थितोऽयं रायण्णो राष्ट्रभक्तानां महती चमूं निबबन्ध । निजेन गेरिल्लायुद्धेन आङ्ग्लेयान् तत्पक्षपातिनो भूस्वामिनश्च परिभाव्य तेभ्यो धनभूम्यादिकम् आदाय च पुनरपि दरिद्रेभ्यो वितरति स्म । अस्य निग्रहार्थम् आगता महती आङ्ग्लसेनापि पराजयैकफला संवृत्ता । किन्तु, किं कुर्यात् स दुर्दैवी यदा स्वजन एव शत्रुनिघ्नो भवति ! सत्यम् ! आङ्ग्लेयैः प्रलोभनेन वशीकृतः रायण्णस्य मातुल एव अस्य बन्धनम् अकारयत् । अन्ते च सः, १८३१, जनवरी २६ दिनाङ्के बेळगाविजनपदस्य नन्दगडग्रामे मृत्युस्तम्भम् आरोपितः । कस्तावदन्तिमऽभिलाषः ? इति आङ्ग्लेयैस्तदा पृष्टः सन् जगर्ज – ’पुनरपि भारत एव जन्म सम्प्राप्य एतं देशं पीडयत आङ्ग्लेयान् पराजयेय निवर्तयेय च । प्रतिगृहं शतशः सङ्गोळ्ळिरायण्णाः जन्म प्राप्नुयुः ।’ इति ।

रायण्णस्य मरनाद् अनन्तरं तस्य प्रियानुचरः कत्तिचन्नबसवण्णः तदन्त्यसंस्कारं प्रति वेषान्तरेण गत्वा तत्स्थाने वटम् आरोपयामास । तदधुना महावटवृक्षतां प्राप्य पवित्रस्थानं सञ्जातमस्ति । साम्प्रतमपि परःसहस्रा जनाः तत्र गत्वा तं वृक्षम् अर्चित्वा च रायण्णाय गौरवं समर्पयन्ति । तदीयाः वीरगाथाः बहुभिः जानपदगीतैरपि जेगीयन्ते ।

ह्यः तदीयं जन्मदिनम् । यद्यपि ह्य एव अस्मिन् विषये लेखः प्रकाश्यः आसीत् । किञ्च नाशकवम् ।

इमां लेखनमालिकाम् अपि अत्रैव उपसंहरन्नस्मि । यद्यपि आर्येण रामचन्द्रहेगडेवर्येण परुत् समग्रे मासे ये ३१ वीराः स्मारिताः ते सर्वेऽपि पुनः स्मार्या इति मया सङ्कल्पितमासीत् । किन्तु अनिवार्यैः कारणैः अत्रैव उपसंहरन्नस्मि, एषु दिवसेषु केचन विक्रमविभवाः समर्पितसर्वस्वाः राष्ट्रभक्ताश्च स्मृताः इति कृतकृत्यभावेन । भारताम्बार्पणमस्तु । सर्वेभ्यो धन्यवादाः ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Tuesday, 15 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् । लेखः १४. तमिळुभूमेः स्मरणीयसत्त्वः – वीरपाण्ड्यः कट्टबोम्मन् ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् ।
लेखः १४. तमिळुभूमेः स्मरणीयसत्त्वः – वीरपाण्ड्यः कट्टबोम्मन् ।

ईस्ट् इण्डिया कम्पनी भारतं समागत्य मन्दमन्दं यदात्र स्वमाधिपत्यं प्रतिष्ठापयति स्म तदैव तान् स्वरूपतो विज्ञाय विरुद्धवत्सु, तेषां निवर्तनाय प्रयत्तवत्सु च अन्यतमो वर्तते मातृभूमेर्महान् आराधको वीरपाण्ड्यः कट्टबोम्मन् । यदा आङ्ग्लेयाः भारते स्वस्थानं दृढम् अकार्षुः ततः क्रमेण अल्पबलान् राज्ञः पीडयन्तः, तेभ्योऽधिकं करम् आददानाश्च स्वमाधिपत्यं प्रवर्धयन्ति स्म । तदीयं बलं सोढुम् अनीशा बहवो राजानस्तदधीनशासनाः सञ्जाताः । किन्तु साम्प्रतिकस्य तमिळुनाडुराज्यस्य पाञ्चालङ्कुरुच्चिप्रान्तस्य कश्चिद्धीरस्तदिदं पराधीनत्वं न मनागपि ऊरीचकार, यश्च वर्तते वीरपाण्ड्यः कट्टबोम्मन् । तस्मिन् काले तस्य प्रान्तस्य आङ्ग्लेयाधिकारी आसीत् म्याक्स्वेल् इत्याख्यः । तेन करार्पणार्थम् असकृत् कृतमपि आदेशं धिक्चकार वीरपाण्ड्यः । ’करो न दत्तश्चेद् योद्धव्यम्’ इति भाययितुं यतमानं तं सधैर्यं प्रत्युवाच वीरपाण्ढ्यो यथा – ’पुत्राः स्मो वयं भूमिदेव्याः । अस्या गौरवाय प्राणान् अपि दद्याम न तु विदेशीयेभ्यः करम् ।’ इति ।

इत्थम् आह्वयमानं वीरपाण्ड्यं परिभावयितुम् आचक्राम महत् सैन्यम् आङ्ग्लेयानाम् । १७९२तः १७९८पर्यन्तं षड् वर्षाणि प्रावृत्तं प्रधनम् । अनेन युद्धेन हानिरेव नः इति उपदिशतः स्वजनान् ’पराधीनत्वं न जात्वङ्गीकार्यम्’ इति धीरैर्वचोभिः स्वयं प्रतिबोधयामास वीरपाण्ड्यः । इत्थं जाज्वल्यमानम् अनलम् इव तं सोढुम् अशक्नुवन्त आङ्ग्लेयाः कौटिल्येन सन्धानाय आह्वयन् । तदिदं कौटिल्यं जानन् वीरपाण्ड्यः तत्र यात्वा बन्दीकर्तुम् ईहमानम् आङ्ग्लाधिकारिणम् एव हत्वा प्रत्यायातः ।

१७९९तमे वर्षे सेप्टेम्बर् ५ दिनाङ्के ब्रिटिष्सैन्यं पाञ्चालङ्कुरुच्चेरुपरि पुनरप्याचक्राम । बलिष्ठया तया सेनया नियुद्ध्य पराजीयमानो वीरपाण्ड्यो बलं सञ्चित्य पुनर्योत्स्ये इति निश्चित्य ततः पलायितः । किन्तु आङ्ग्लेयाः कुतन्त्रेण तस्य कञ्चित् सुहृदं प्रभूतेन वित्तेन प्रलोभ्य ततस्तदीयं बन्धनम् अकारयन् । सन्निहितम् अपि मरणम् अपरिगणयन् आङ्ग्लान् उद्दिश्य वीरपाण्ड्यो जगर्ज – ’अन्याय्येनास्मदीयां मेदिनीं वशीकृतवतां भवताम् इतो निवर्तनम् अचिरादेव भविता । नाहं युष्मद्वशवर्ती भविष्यामि । तदनुष्ठीयतां यथेष्टम् ।’ इति । एवम् अनवनतशिरस्कः सः तदनुयायिनश्च १७९९, अक्टोबर् षोडशे दिनाङ्के सर्वसम्मुखे पाशम् आरोपिताः ।

इत्थम् आङ्ग्लशासनस्य अवसानं मातृभूमेः स्वतन्त्रतां च अभिलषन् तदर्थं प्राणानपि समर्पयन् वीरपाण्ड्यः कट्टबोम्मन् पश्चात् सम्भूतस्य महास्वातन्त्र्यसमरस्य आमुखम् अलिखत् । तदीयोऽभिलाषः सम्प्रति साकारतां सम्प्राप्तोऽस्ति । किन्तु, तस्य तादृशानां बहूनां योधानां च स्मृतिः प्रायेण विलुप्तास्ति ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Sunday, 13 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् । लेखः १३. पराक्रमपञ्चाननः अल्लूरी सीतारामराजुः ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्
लेखः १३. पराक्रमपञ्चाननः अल्लूरी सीतारामराजुः ।

उत्तरतेलङ्गाणप्रान्तस्य अल्लूरी सीतारामराजुः कश्चिद् अनुपमः सेनानीः राष्ट्रभक्तश्च आसीद्, यो हि न केवलं स्वातन्त्र्ययोद्धा, अपि तु पर्वतादिस्थितानाम् आदिवासिकुलानां सामान्यमानवाधिकारलब्ध्यर्थम् इदम्प्रथमतया कृतप्रवृत्तिकः । अधुना बस्तार् नाम्ना व्यवह्रियमाणे आन्ध्र-ओरिस्सा-मध्यप्रदेशानां पर्यन्तभागेषु अभिव्याप्ते अरण्ये वसतः ’चेञ्चु’ इत्याख्यस्य पर्वतवासिकुलस्य स्थानमानसिद्धये युद्ध्वा आङ्ग्लेयैरमानुषेण विधिना व्यापादितोऽयं सीतारामराजुः १९२४ तमे वत्सरे । 

पिता महान् देशभक्त आसीदित्यतोऽस्य प्रथमो देशभक्तिपाठो गृहे एव सञ्जातः । बाल्ये कस्मिंश्चित् प्रसङ्गे आङ्ग्लेयाधिकारिणं नमस्कुर्वाणम् एनं पिता यदा दण्डयामास तदैव इतः परं न कोऽपि परकीयो नन्तव्य इति पाठोऽनेन शिक्षित आसीत् । माध्यमिकशिक्षाकाल एव क्रान्तिपथगामिनां सद्विचारैः प्रभावित एषः तदैव राष्ट्रस्य स्वातन्त्र्यार्थं कृतपरिकरबन्धः समभूत् । महाविद्यालयशिक्षणात् परं राष्ट्रं सञ्चरन् नैकेषां क्रान्तिवीराणां परिचयं प्राप्नोत् । यदा राष्ट्रपर्यटनं सम्पूर्णं तदा स्वकर्तव्यविषये तस्य धीर्निश्चिता आसीत् । संन्यासं स्वीकृत्य जनानां राष्ट्रस्य च सेवायै जीवनं विनियोजनीयमिति द्रढीयांसं सङ्कल्पं स कृत्वा नानाग्रन्थान् अध्यैत, धनुरादीर्विद्याः अशिक्षत च । तस्मिन्नेव समये आङ्ग्लेयैः आदिवासिनां प्रतिकूलतया कृतः कश्चन नियमः एतं तान् विरुद्ध्य सङ्ग्रामाय प्रावर्तयत् । आङ्ग्लेयान् प्रतिरोद्धुम् आदिवासिनः सङ्घटयन्नेषः तेषु स्थिताः नरबलिप्रमुखाः अहितपद्धतीः निवारयामास । तान् शिक्षितांश्चकार मद्यव्यसनतो मुमोच च । एवं नानावर्त्मभिः मन्यंनामके प्रदेशे स्थितं ’कोया’ ’चञ्चु’ चेत्येतदादिवासिकुलद्वयं रक्षन्नेषः तेषाम् आराध्यदेवतैव सञ्जातः । एतेषां हिताय अस्याग्रणीत्वे सञ्जातं महदान्दोलनं Rampa Rebellion इति नाम्ना सुप्रसिद्धमस्ति आन्ध्रेतिहासे । ब्रिटष्साम्राज्यस्य दुःशासनं दमयितुं महतीं सेनां सङ्घटयन्नेष तस्य निद्रानाशी सम्पन्नः । उपक्रमेऽस्मिन्ननेन नैके सहायाः सम्प्राप्ताः ये च पराक्रमेण पञ्चाननमप्यतिशेरते स्म । अनेन सङ्ग्रामेण बहवः पर्वतवासिनः स्वातन्त्र्यं लेभिरे, किन्तु बहवो मृतिम् उपगता अपि । अन्ततस्तमेनं न्याय्येन मार्गेण नियन्त्रयितुं न पारयेमेति विदित्वा सन्धानार्थमाहूय, कुटिलतया निबबन्धुः आङ्ग्लेयाः । बन्दीभूतं तं वृक्षे निबद्ध्य लुण्ठाक इति यदा गर्हयन्ति स्म आङ्ग्लेयाः तदैषः सरोषं ’छद्मना भारतस्य लुण्ठाका यूयमेव इति आक्रोशन्नुदजूगुषत् – ’युष्माभिरेको राजुर्बध्येत हन्येत वा । किन्तु न वन्ध्या मे भारतमाता । रत्नगर्भायाः तस्याः मादृक्षा वीरपुत्राः यदा शतश उत्पत्स्यन्ते तदा युष्माभिर्निर्गन्तव्यमेव भविष्यति’ इति । अन्ते चासौ १९२४तम वत्सरे मेमासस्य सप्तमे दिनाङ्के पञ्चतां प्रापितः ।

’सीतारामराजुः यद्यन्यस्मिन् कस्मिंश्चिद् देशे अभविष्यत् तर्हि इतोऽप्यतिशयितं गौरवम् अलप्स्यत’ इत्युक्तमस्ति नेताजी-सुभासचन्द्रबोस्-वर्येण । सत्यम्, न केवलं राजौ, बहुषु स्वातन्त्र्ययोद्धृषु समन्वेति वाणीयं येषां विषये राष्ट्रमिदं न पूर्णतया कृतज्ञभावम् आवहति । तदिदं महद् दौर्भाग्यं वर्तते अस्य राष्ट्रस्य ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Saturday, 12 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् । लेखः १२. विदेशीया वात्सल्यमूर्तिः सोदरी निवेदता ।



स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् ।
लेखः १२. विदेशीया वात्सल्यमूर्तिः सोदरी निवेदता ।

ऐर्लेण्ड्देशसञ्जाता चेदपि भारतस्य सेवायै स्वजीवनं समर्पितवत्याः मार्गरेट् एलिजबेत् नोबेल् इत्यस्याः सच्चरितं सर्वविदितम् । सेऽयं स्वामिनो विवेकानन्दस्य भाषणबोधनादिभिः प्रभाविता सती, तस्मादेव प्राप्तदीक्षा ’सोदरी निवेदिता’ इति नाम्ना भारतीयैव सम्पन्ना ।

आबाल्याद् अध्यात्मासक्तया तया लण्डन्नगरे कदाचित् सम्प्राप्तं स्वामिनो विवेकानन्दस्य दर्शनम् । भारतीयज्ञानसंस्कृत्यादीन् विषयान् स्वामिनो निशम्य लब्धादरा सा तमेव स्वं गुरुदेवं मेने । ततो भारतीयानि चिन्तनानि अधीयानायाः तस्या मनसि भारतं पश्येयम् इत्यभिलाषो जागरितः । स्वामिना सह पत्रमाध्यमेन निरन्तरं सम्पृक्ता सा कदाचित् तदीयं किञ्चन पत्रं प्राप्नोद्, यत्र लिखितम् आसीत् - ’मम देशस्य योषाभ्यो विद्याभ्यासं प्रकल्पयितुं कांश्चिदुपायान् चिन्तयन्नस्मि, यस्यावश्यकता महती वर्ततेऽधुना । त्वया महत् साहाय्यं प्राप्नुयाम् अहम् । एहि । इह परःसहस्राः स्त्रियः त्वां प्रतीक्षमाणाः सन्ति ।’ इति । इदम् आह्वानम् अङ्गीकृत्य भारतमायाता मार्गरट् अत्रत्यानां स्त्रीणां सर्वतोमुखाय विकासाय प्रयतिष्य इति सङ्कल्पम् अकरोत् ।
इत्थं भारते वसन्ती सा १८९८तमे वर्षे स्वामिनो विवेकानन्दात् प्राप्तदीक्षा निवेदिता इति कृतनूतनाभिधा च भारते सर्वत्र सञ्चचार, अत्रत्यां स्थितिम् सम्यग् अवजगाम च । गच्छता कालेन सनातनधर्मस्य निष्कृष्टं ज्ञानं सम्प्राप्तवत्या तया आध्यात्मिकजीवनस्य नानाविधाः सिद्धयोऽपि अधिगताः । न केवलं तया स्त्रियः शिक्षिताः, मौढ्यादिकम् अपहाय विचारपरतां प्रवर्ध्य स्वकर्तव्यानि मनसि आधाय च जीवितुं सम्प्रेरिताः अपि । स्वच्छतादिषु सामाजिककर्मस्वपि कृतप्रवृत्तिकया तया बङ्गाळप्रान्ते मारिका(plague)रोगेण सन्त्रस्ते सति वैद्यालयम् उद्घाट्य रुग्णाः शुश्रूषिताः । बालानामपि शिक्षणे कृतस्तया महान् उद्यमः ।

इत्थं सामाजिकस्वास्थ्याय सन्ततं यतमाना सा स्वातन्त्र्यान्दोलनेऽपि प्रमुखं पात्रं निरवहत् । यदा तु वङ्गभङ्गान्दोलनं प्रारब्धं तदा एषापि आङ्ग्लेयशासनं विरुद्ध्य तीक्ष्णान् लेखान् अलिखत् । देशे सर्वत्र सञ्चरन्ती विशिष्य यूनः स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामाय प्रेरयन्ती सा सर्वेषु स्वातन्त्र्यस्वप्नं दास्यविरोधिभावं च अजागरयत् । या तावत् स्त्रीणां शिक्षणे सौम्यतमा सरस्वतीरूपा सैव ब्रिटीष्शासनविषये उग्रा दुर्गास्वरूपिणी भवति स्म । सेयं ज्ञानगङ्गा रामायणमहाभारतादिषु विशिष्टां श्रद्धाम् आदधती भारतीयानां चिन्तनानां महत्त्वं भारतीयेभ्य एव साधु उपदिदेश । पूर्ववङ्गप्रान्ते यदा प्राकृतिकेषु विकोपेषु सञ्जातेषु स्वं स्वास्थ्यं जीवनं च अपरिगण्य तत्रत्यानां सेवां विधाय च भारतीयानां सर्वेषाम् अपि प्रिया ’सोदरी’ समभूत् । साहित्येऽपि प्राप्तनैपुणयानया पञ्चदशाधिकाः कृतयो विरचिताः सन्ति आङ्ग्लभाषया । निजगुरोर्निर्याणादनन्तरमपि स्वां दीक्षां श्रद्धया निर्वहन्ती सा १९११वत्सरस्य अक्टोबर् ११ दिनाङ्के अमुं लोकम् अत्यजत् ।

इत्थं नैकैः कारणैः विशिष्टतमम् अस्या जीवनम् अस्मद्राष्ट्रस्य चिरस्मरणीयेषु अध्यायेषु अन्यतमम् । समुज्ज्वलं तस्या जीवनं प्रदर्शयतु नः पन्थानम् ।


कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।
संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Thursday, 10 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः ११. उत्तरकर्णाटकस्य पुरुषसिंहाः – हलगलिस्थाः पुरुषसिंहाः |



स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्
लेखः ११. उत्तरकर्णाटकस्य पुरुषसिंहाः – हलगलिस्थाः पुरुषसिंहाः

स काल आसीत् सर्वा मर्यादा अतिक्रम्य विजृम्भमाणानाम् आङ्ग्लेयदौष्कृत्यानाम् । तदसहमानैः भारतीयैः राष्ट्रे सर्वत्र तीव्रतमाः प्रतिरोधाः प्रारब्धाः १८५७समये । तस्मिन्नेव वर्षे नवेम्बर्-मासे निःशस्त्रीकरणम् आदिष्टं सर्वकारेण । एवं ’शस्त्राणि न कस्मिन्नपि न स्युः’ इत्याकारकेण अनेन नियमेन सर्वैरपि स्वान्यायुधानि समर्पणीयानीति स्थितिरुपनता । किन्तु किं कुर्युर्निषादाः येषाम् आजीविका आयुधाधीना । तस्माद् हलगलिस्थः कश्चन निषादगण आदेशमिमं धिक्कृत्य सशस्त्र एव स्थितः, यस्मात् कृत्स्नो ब्रिटिष्सर्वकारो भीतभीतः समभूच्चेत्यसौ विशिष्टः प्रसङ्गो नः स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामस्य । सोऽयं प्रसङ्गः १८५७तमे प्रथमसङ्ग्रामे कर्णाटकस्य महत्तमं योगदानं वर्तते । हलगलिं समया वर्तमानेभ्यः मण्टूरु-भोधानि-अलगुण्डि-प्रभृतिभ्योऽपि विषयेभ्यो महत्या संख्यया समवेतैः सहायैर्युक्तानाम् एतेषां व्याधानाम् अनुपमात् पराक्रमाद् भीता ब्रिटिष्सैनिका ततः पलायनैकशरणाः सञ्जाताः । क्रुद्धेन प्रशासनेन एतेषां निग्रहणाय बेळगावितो महत्तरा सेना समानीता, यस्य नेता आसीत् कार् साहेब् इत्याख्यः । आहवेऽस्मिन् व्याधानां गुरुः बाबाजी निम्बाळ्करः शर्वोपमेण शौर्येण युद्ध्यमानो दिवं ययौ । तथापि अप्रतिहतवीर्येण व्याधसैन्येन धराशायिनी कृता कार्-साहेबस्य सेना । क्रुद्धः स सेनानीः जयाय वाममार्गमाश्रयन् समग्रं गलगलिप्रदेशं वह्निना ददाह । परमस्वाभिमानिनो व्याधा न ततः पलायिताः । तेषु बहवो भस्मीभूताः केचिच्च बन्दीभूताः ।

तत्र पञ्चविंशतये निषादेभ्यो मरणदण्डनं विहितम् । सामाजिकेषु भयम् अनष्टं स्याद् इति धिया मुधोळे सहस्राधिकानां जनानां सम्मुखे ते मृत्युस्तम्भमारोपिताः १८५८, जनवरी ११ दिनाङ्के ।
इदं प्रकरणं पश्चाज्जातानां बहूनां युद्धानां प्रेरकं समभूदित्यतोऽपि हेतोः वैशिष्ट्यम् आवहति । अमीषां वीरव्याधानां यशोगाथाः अधुनापि उत्तरकर्णाटके ’लावणी’माध्यमेन विलसन्ति ।         

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Wednesday, 9 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः १०. राष्ट्रगुरुः पण्डितो मदनमोहनमालवीयः |


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्
लेखः १०. राष्ट्रगुरुः पण्डितो मदनमोहनमालवीयः

भारतस्य स्वतन्त्र्यसङ्ग्रामे भव्यतानिर्माणे च पण्डितप्रवरस्य तत्रभवतो मदनमोहनमालवीयस्य पात्रं महत्तमम् । यथा महात्मा गान्धी राष्ट्रपितेति सम्मान्यते तथासौ राष्ट्रगुरुरिति सर्वत्र सम्मान्येत । भारतीयशिक्षणस्य अनुवर्तनाय एतत्संस्कृतिरक्षणाय च आसेतु आहिमालयं भक्षाम् अटित्वा काशीहिन्दूविश्वविद्यालयं प्रतिष्ठापयामास एष महाभागः । स्वातन्त्र्यसेनानीः कविः साहित्यकृत् विद्याप्रणयी भारतीयताचिन्तकश्चासौ मौढ्यादीनां दूरीकरणायापि यतमानः सन् सर्वत्र पण्डित इत्यव प्रथित आसीत् । साम्प्रतं सर्वतः प्रसृतं ’सत्यमेव जयते’ इति ध्येयवाक्यम् आदावनेनैव जनजीवने समानीतम् ।

१८५७ काले भारतसर्वकारेण कल्कत्ता मुम्बयी मद्रास् चैतेषु स्थानेषु विश्वविद्यालयाः प्रतिष्ठापिताः । किन्तु एते आङ्ग्लेयान् एव विश्वविद्यालयान् अनुसरन्ति स्म । अनेन आङ्ग्लेयानां भाषा संस्कृतिः आचारः – इत्यादिकमेव उत्कृष्टम्, भारतीयं सर्वं निकृष्टं चेति भावः सर्वत्र प्रवर्धते स्म । किञ्च भारतीयज्ञानाचारसंस्कृत्यादिषु बद्धादरोऽयं धीरः शिक्षणेऽप्येतेषाम् आवश्यकतां पश्यन् तदर्थं वाराणस्यां विश्वविद्यालयः प्रतिष्ठाप्यः इति सङ्कल्पं चकार । किन्तु तदर्थस्यार्थस्य कुतो लब्धिः ? धृतिमानसौ मालवीयः आकाश्मीरम् आकन्याकुमारि सञ्चचार, सर्वत्रैतन्महाकार्यम् उद्दिश्य भिक्षां ययाच च । एवं राष्ट्रं सञ्चार्य रूप्यकाणाम् एकां कोटिं चतुस्त्रिंशतं लक्षाणि च सङ्गृहीतवतः तस्य ’भिक्षुकसम्राट्’ इति बभूव नूतनं नामधेयम् । इत्थं महतोपक्रमेण १९१६तमे वत्सरे लब्धजन्मा तत्स्वप्नशिशुः बनारस्-हिन्दूविश्वविद्यालयो वर्षाणां शतकमपि समतीत्य अद्यापि भारतीयज्ञानपरम्परां नितमां परिवर्धयन्नस्ति । शिक्षणक्षेत्रस्य परिष्करणे अधिकं श्रद्दधानेन तेन स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामः सामाजिकसमस्याः वार्तापत्रिकाः चेत्यादिष्वपि क्षेत्रेषु निरन्तरं व्यवसितम् । इत्थं विशिष्टैः कर्मभिः अजरामरतां यातोऽयं महात्मा १९४६तमे वर्षे दिवङ्गतः । एतं शिक्षारक्षकं सम्मानयितुमिच्छुः भारतसर्वकारः २०१४तमे वत्सरे ’भारतरत्न’प्रशस्तिं प्रदाय कृतार्थताम् अन्वभवत् । 

सोऽयं राष्ट्रगुरुरस्माकं स्मर्तव्यो नन्तव्यश्च ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् । लेखः ९. विदेशवासिनी भारतप्रणयिनी – मेडम् भिकाजि कामा ।



स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् ।
लेखः ९. विदेशवासिनी भारतप्रणयिनी – मेडम् भिकाजि कामा ।

’विदेशीयभूमौ इदम्प्रथमतया भारतध्वजारोहणकर्त्री’ इति कीर्तिम् आवहन्ती मेडम् कामा नैकैः कारणैः भारतीयस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे विशिष्टं स्थानं भजते । अस्या रक्तगतैवासीद् देशभक्तिः । तीव्रेण मारिका(Plague)रोगेण पीडितया तया बन्धूनाम् आग्रहम् ऊरीकृत्य लण्डन्नगरं प्रति गन्तव्यमापतितम् । रोगान्मुक्तौ प्राप्तायां तत्रैव स्वानि राष्ट्रजागराकार्याणि कर्तुम् उपचक्रमे सा । विदेश एव तत्रत्यै राष्ट्रभक्तैः सह सम्भूय भारतध्वजं निर्मितं तया । जर्मन्याः स्टट्गार्ट् इत्यत्र प्रवृत्ते अन्ताराष्ट्रीयसमाजवादिसम्मेलने भारतस्य प्रतिनिधित्वं वहन्ती सा भारतीयानां सङ्कष्टानि आङ्ग्लेयानां दुष्कृत्यानि च स्फुटं प्रास्तौत् । तत्रैव भारतराष्ट्रध्वजम् आरोह्य तं प्रति सर्वान् सगैरवान् अकरोत् । इत्थं कस्मिंश्चिद् विदेशे कस्याञ्चिद् अन्ताराष्ट्रीयसभायां भारतध्वजम् इदम्प्रथमतया आरोहितवतीयं मेडं कामा! जर्मन्याः सम्मेलनात् पश्चात् सा अमेरिकां यात्वा न्यूयार्क्-नगरे वार्ताहरेषु आङ्ग्लेयानां दुःशासनं व्यवृणोत् अखण्डयच्च । १९०८तमे वत्सरे लण्डन्नगरं प्रत्यागत्य भारतभवने कस्मिंश्चित् सदसि भाषमाणा ’आङ्ग्लेयैः प्रदीयमानं पदम् उन्नततमं स्याच्चेदपि नास्माभिरादेयम् । भारतमस्मदीयम् । स्वतन्त्रं जीवनं परिकल्पनीयम् ।’ इति उपदिदेश । अनेनोपदेशेन कुपितो ब्रिटिष्सर्वकारः तां निजदेशान्निर्गन्तुम् आदिश्य, तस्या भारतप्रवेशमपि निरुरोध । तदेयं प्यारिस्-नगरे प्राप्तस्थाना तत्रापि लब्धैः समानमनस्कैः सम्भूय ’वन्दे मातरम्’ इत्याख्यां पत्रिकां प्रारेभे । स्वातन्त्र्यवीरः सावर्करो यदा लण्डन्-नगरम् अगात् तदा राष्ट्रभक्तानां सङ्घटने तत्साहाय्यम् आचरद् एषा कामा । विदेशे स्थिताप्येषा भारते निरन्तरं प्रकृष्टप्रभावा चीना ईजिप्ट् इत्यादिषु देशान्तरेष्वपि प्रीत्यादरपात्रतां प्राप्नोत् । क्रान्तिपथगामिनां सर्वेषामेषा प्रेममयी स्वसा वात्सल्यमयी जननी चासीत् । अन्ते च, सेयं स्वाभिलाषानुसारेण भारतमागत्य, १९३६ आगस्ट् १३ दिनाङ्के पञ्चताम् अगमत् । चतुस्त्रिंशतं वर्षाणि भारतादन्यत्र तिष्ठन्त्या अपि अस्याः अशेषा प्रीतिः भारतैकविषया, प्रवृत्तिः स्वातन्त्र्यैकलक्ष्या, शक्तिः सङ्घटनैकनिष्ठा चासीत् ।

तामेनां वीरमातरं स्मरेम नमेम च ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।
संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Monday, 7 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् । लेखः ८. हिन्दूयवनसाहोदर्यस्य अनुकरणीयम् उदाहरणम् – रामप्रसाद बिस्मिल् अष्फाक् उल्ला खान् च ।



स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् ।

लेखः ८. हिन्दूयवनसाहोदर्यस्य अनुकरणीयम् उदाहरणम् – रामप्रसाद बिस्मिल् अष्फाक् उल्ला खान् च ।

भारतीयस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे सुगृहीतनामधेययोः रामप्रसाद बिस्मिल् अष्फाक् उल्ला खान् इत्यनयोः काचिद् अनुपमा कथा । इयं तावद् हिन्दूनां यवनानां च भ्रातृत्वस्य विशिष्टमुदाहरणमपि । मतीयैर्विषयैर्मिथो भेदं चिकीर्षताम् आङ्ग्लेयानां तन्त्राणि तिरोधाय मृत्युस्तम्भारोहणपर्य्यन्तं सहैव राष्ट्रहितचिन्तनेषु प्रवृत्ताभ्याम् एताभ्यां स्वधर्मनिष्ठा राष्ट्रनिष्ठा च सममेव कथं निर्वहणीयेति सुष्ठु बोधितमस्ति । तदिदं मतीयस्वातन्त्र्यनाम्ना राष्ट्रविरोधिकर्मसु प्रवर्तमानैः कैश्चित् साम्प्रतिकैः अवश्यम् अध्येयं ध्येयं च ।

अष्फाक् उल्ला उत्तरप्रदेशीये शहजान्पुरे स्थिते कस्मिंश्चित् धनिककुटुम्बे सञ्जातः सुशिक्षितो युवा । तद्वंशीया बहवो ब्रिटिष्सर्वकारस्य उन्नतेषु स्थानेषु उद्योगिन आसन् । तथापि तद्धृदिस्थिता अत्युत्कटा राष्ट्रभक्तिः तम् अपरं राष्ट्रभक्तं क्रान्तिपथयायिनं रामप्रसादबिस्मिलं प्रति आनिनाय । रामप्रसाद आर्यसमाजीयः । अष्फाकश्च स्वेषु इस्लाम्मतीयतत्त्वेषु श्रद्धावान् । कारायामपि रामप्रसादेन यागादिकम् अनुष्ठीयते स्म, अष्फाकेन तु प्रत्यहं पञ्चवारं प्रार्थना । इत्थं मतीयाचारेषु भेदे सत्यपि हृदये नासीत् तल्लेशोऽपि । सहोदराविव स्थितौ तौ विघटयितुम् आङ्ग्लेयैः कृताः सर्वेऽपि प्रयत्ना विफलाः सञ्जाताः । अनयोः तीव्रतमाः क्रियाः ब्रिटिष्शासनस्य नितान्तं प्रतिकूलाः समभूवन् । अन्ते च, काकोरिरेलयानलुण्ठनप्रकरणे कथञ्चिदेतौ निबद्ध्य मृत्युस्तम्भम् आरोहयामास आङ्ग्लशासनं १९२७तमे वत्सरे डिसेम्बर् १९तमे दिनाङ्के । तदिदमपि सहैव स्वीकृतमेताभ्यां भ्रातृभ्याम् ।

उभावप्येतौ कवितल्लजावप्यास्ताम् । अष्फाको ब्रवीति कस्याञ्चित् कवितायाम् – ’जीवनं मरणं च न सत्यमिति उपदिष्टं किल भगवता श्रीकृष्णेन अर्जुनाय । क्व यातं तज्ज्ञानम् ? मृत्युरायास्यत्येव । कुतस्ततो नो भीतिः ? राष्ट्रं स्वतन्त्रम् उज्ज्वलं च भवेत् । स्थितैर्गतैर्वास्माभिः किं व्यत्यस्यते ?
अनयोरिदं भ्रातृत्वम् अनुकरणीयं भूयादस्माकम् ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Sunday, 6 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः 7. स्वामिनो विवेकानन्दस्य सहोदरः - क्रान्तिकृशानुः भूपेन्द्रनाथदत्तः ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्
लेखः 7. स्वामिनो विवेकानन्दस्य सहोदरः - क्रान्तिकृशानुः भूपेन्द्रनाथदत्तः ।

स्वामिनं विवेकानन्दं को नु न जानाति ? किन्तु तत्सहोदरो बहूनामस्माकम् अविदित एव । सोऽपि नः स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे क्रान्तिपथगामिनाम् अन्यतमः सन् अजरामरः सञ्जातोऽस्ति । तत् तदीयां वीरगाथां विलोकयेमाद्य ।

कोल्कत्तास्थितः कश्चन दत्तकुटुम्बः अन्वर्थनामा, यतो बहुभिस्तदीयैः राष्ट्रहिताय जीवनम् एव दत्तम् । तत्र कौचिद् दम्पती भुवनेश्वरीदेवी विश्वनाथदत्तश्चेति । तयोर्द्वे पुत्ररत्ने नरेन्द्रनाथदत्तो भूपेन्द्रनाथदत्तश्चेति । तयोराद्योऽध्यात्मवर्त्मना सञ्चरन् विवेकानन्दनाम्ना विश्वमान्यः सञ्जात इत्येषा प्रथितैव कथा । अपरस्तु क्रान्तिमार्गमाश्रयन् भारतीयस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे प्रमुखं पात्रं निरवहत् । असौ शक्तिशालिन्योः सङ्घटनयोः युगान्तरस्य अनुशीलनसमित्याश्च प्रमुखः सदस्य आसीत् । आङ्ग्लेयानां समूलमुन्मूलनं क्रान्तिपथेनैव साध्यमिति युगान्तरस्यासीद् द्रढीयान् विस्रम्भः । निजामिमां विचारधारां सर्वतः प्रापयितुम् असौ भूपेन्द्रनाथः स्वसुहृद्भ्यां बारिन्द्रकुमारघोषेण अविनाशभट्टाचार्येण च सह युगान्तराख्यां पत्रिकां प्रारेभे १९०६तमे वत्सरे । अमुष्य मर्मस्पर्शिभिर्लेखैराङ्ग्लेयानां नानाविधानि कुतन्त्राणि, क्रान्तिपथस्यावश्यकता च जनैः सम्यगवगता । एतत्फलरूपेन परःसहस्रा जनाः क्रान्तिवर्त्मन्यात्मानं व्यापारयामासुः । अनेन भूपेन्द्राय क्रुद्ध्यन्त आङ्ग्लेयाः १९०७तमे वर्षे तस्मिन् देशद्रोहम् अपराधम् आरोप्य कारां प्रवेशयामासुः । अस्याः पत्रिकायाः बलात् प्रतिष्टम्भनेऽपि साफल्यमनुभूतम् आङ्ग्लेयैः । वर्षं कारावासम् अनुभूय लब्धविमोचनो भूपेन्द्रः गुप्तमेव अमेरिकाम् अगात् । तत्र एम्.ए.पदव्याम् अधीयानः स पुनरपि क्रान्तिक्रियासु प्रवृत्तोऽभवत् । केनडां जर्मनीं च गत्वा तत्रत्यानाम् आङ्ग्लविरोधिनीनां सङ्घटनानां साहाय्येन क्रान्तिपथेन स्वातन्त्र्यप्राप्त्यै महत्तमं यत्नम् अकार्षीत् सः ।

१९२३तमे वत्सरेऽसौ भारतं प्रत्यागत्य भारतीयराष्ट्रीयकाङ्ग्रेस् इत्यत्र प्रविष्टः सन् स्वानि कर्माणि अनुवर्तयन् बहुकृत्वः कारावासमप्यभजत । स्वातन्त्र्यप्राप्तेः पूर्वं पश्चाच्च स्वेषु चिन्तनेषु क्रियासु च अविश्रान्तं व्यवस्यन् १९६१तमे वत्सरे पञ्चताम् अवाप्नोत् । अप्रतिमेन पाण्डित्येन साहित्यकौशलेन चासौ बेङ्गाली हिन्दी आङ्ग्लं जर्मन् इरानियन् – इत्येतासु भाषासु नैकानि पुस्तकानि रचयामास । स्वामिनं विवेकानन्दं विषयीकृत्य अनेन लिखितं Swami Vivekananda : Patriot-Prophet इत्याख्यं पुस्तकं नितान्तं प्रसिद्ध्यति ।

तावेतौ देशभक्तानां धुरि कीर्तनीयौ स्मरणीयौ नमनीयौ च ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।
संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Saturday, 5 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् लेखः ६. कर्णाटमातुः सुपुत्रः मैलारमहदेवः ।


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

लेखः ६. कर्णाटमातुः सुपुत्रः मैलारमहदेवः ।

स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामस्य सर्वप्रथमादपि पदात् आरभ्य स्वातन्त्र्यप्राप्तिपर्यन्तम् अपि कर्णाटकेऽपि महता प्रमाणेन युद्धानि आन्दोलनानि च प्रवृत्तानि । एवंविधेषु कर्णाटयोद्धृषु अन्यतमो वर्तते हावेरीजनपदस्य मैलारमहदेवः, यो हि द्वात्रिंशे एव वयसि आङ्ग्लेयानां गोलिकाः सम्मुखीकृत्य प्राणान् अर्पयामास । अस्य माता बसम्मा अपि स्वातन्त्र्यान्दोलने प्रवृत्ता कारावासं प्राप्तवती आसीत् । इत्थं मातुः देशभक्तिः पुत्रे रक्तेनैव सङ्क्रान्ता स्यात् । अस्य महदेवस्य महामार्गः तस्मिन् काले असङ्ख्याकेभ्यो वीरेभ्यः स्फूर्तिप्रदम् आसीत् । सुविख्यातायां गान्धीवर्यस्य दाण्डीयात्रायां भागग्राहिषु कर्णाटकस्य एकमात्रं प्रतिनिधिः एषः । तदास्य वयः नवदश वर्षाणि । १९३०, मार्च् १२ दिनाङ्के  महात्मा गान्धीजीः स्वयं चितैः अष्टसप्तत्या सेनानीभिः सह सैन्धवसत्याग्रहार्थं साबरमतीतः दाण्डीयात्राम् आरभ्य, पञ्चविंशभिः दिनैः ३८५कि.मी. दूरं सञ्चर्य च यदा आङ्लेयशासनम् अभान्त्सीत्, तदा अयं महदेवोऽपि तद्गणस्याङ्गभूतः आसीत् । अनेन गान्धीवर्येण सह महदेवोऽपि षण्मासान् कारावासम् अनुबभूव । कारावासस्य समाप्तौ स्वस्थानम् आगतं तं सर्वेऽपि साभिमानं स्वागतीचक्रुः । १९३२-३३तमयोः वर्षयोः असहकारान्दोलने शासनभङ्गान्दोलने च भागो गृहीत इति हेतोः महदेवस्य पत्नी सिद्धम्मा अपि षण्मासान् कारायां निवासिता, ततः पश्चात् सा अहमदाबादं प्रति प्रेषिता च । एवम् एकस्मिन्नेव कुटुम्बे माता पुत्रः स्नुषा चैवं सर्वेऽपि स्वातन्त्र्यान्दोलने भागम् अग्रहीषुः कारावासम् अन्वभूवंश्चेत्येतदपि अत्रत्यानां सुदृढां राष्ट्रभक्तिम् आम्रेडयति । पञ्चषवारं कारावासे प्राप्तेऽपि अस्य धृतिर्मनागपि न विचलिता । समाजस्य समुन्नयनाय नानाविधानि कार्याणि कुर्वता तेन १९३७तमे वर्षे ग्रामसेवाश्रमः समारब्धः । ’भारतान्निष्क्रामत’ इत्यस्मिन् आन्दोलने धारवाडजनपदस्य दक्षिणभागस्य नेतृत्वम् ऊढमनेन । तस्म्न्नेव काले आङ्ग्लप्रशासनस्य कृषीवलेभ्यो बलात् करग्रहणम्, करम् अददत्सु क्रूरकृत्यानि च अविरतं प्रवर्तन्ते स्म । तदिदं क्रौर्यम् असहमानो महदेवः प्रशासनेन कृषकेभ्यो बलात् आहृतं करं प्रत्यानेतुं सहवर्तिभिः सह प्रयेते । अस्यां दिशि क्रान्तिमार्गमपि आश्रयन्नेषः तेषां प्रशासनं बहुधा शिथिलम् अकार्षीत् । अस्यामेव क्रियायां १९४३, एप्रिल् प्रथमे दिनाङ्के होसरित्तिस्थे करसंग्रहकेन्द्रे आक्रमणं कुर्वन् आङ्ग्लाधिकारिभिः सह प्रवृत्ते प्रधने प्राणान् अन्यजत् । तद्दिने अनेन सह तिरुकप्पमडिवाळरः वीरय्य-हिरेमठः – इत्येतावपि योद्धारौ प्राणत्यागम् अकुरुताम् ।  

एवम् आद्ये एव वयसि राष्ट्रार्थं प्राणत्यागं कृतवतः अस्य स्मरणार्थं हावेर्यां वीरसौधं निर्मीय गौरवभावं व्यञ्जितवत्यस्ति स्वतन्त्रा जनता ।

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।

Friday, 4 August 2017

स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः ५ - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम् | लेखः ५. तरुणतमः प्राणार्पकः खुदिरामबोस् |


स्वातन्त्र्योत्सवलेखनसरणिः - कवले कवले स्मर तेषां रुधिरमयीं जीवनगाथाम्

लेखः ५. तरुणतमः प्राणार्पकः खुदिरामबोस्

स्वातन्त्र्यप्राप्तये क्रान्तिमार्गम् आश्रितवतां योद्धॄणाम् अन्यतमो वर्तते सुगृहीतनामधेयः खुदिरामः बोस् (०३/१२/१८८९ – ११/०८/१९०८) । स्वीये नवदशे एव वर्षे मृत्युस्तम्भम् आरूढः एषः तद्विधिना प्राणार्पकेषु यविष्ठः इति वैशिष्ट्यम् आवहति । यदासौ पाशम् (hanging) आप्नोत् तदा तद्वयः 18 वर्षाणि 8 मासाः 8 दिनानि च ।

स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे भागग्राहिणां भारतीयानां विचित्राणि अत्यन्तघोराणि च दण्डनानि कुर्वन् विकृतम् आनन्दम् अनुभवति स्म तदानीन्तनः आङ्ग्लेयन्यायाधीशः किङ्ग्स् फोर्ड् इत्याख्यः कल्कत्तायाम् । भारतीयेषु तदीयं क्रौर्यं सीमातीतम् आसीत् । तान्येतानि क्रूरचेष्टितानि उन्मूलनीयानीति निश्चित्य खुदिरामः तं हन्तुं प्रायतत । किन्तु दैवेन रक्षितोऽभवत् किङ्ग्स् फोर्ड् । तथापि तत्प्रकरणे खुदिरामम् अपराधिनं निर्णीय तं मृत्युस्तम्भारोपणरूपेण दण्डेन योजयामासुः ।

अस्मत्स्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे अस्य प्रसङ्गस्य प्रभावो महान् वर्तते । आङ्ग्लेयानाम् अतिशयितम् अवलेपं शतच्छिद्रं कृतवान् आसीत् ऊनविंशतिवर्षीयोऽयं युववीरः । भारतीयस्वातन्त्र्यसङ्ग्रामे इदम्प्रथमतया बाम्ब्-प्रयोगः अनेनैव विहितः इत्यपि विशेषो विद्यतेऽस्य! अनेन प्रथमतया आङ्ग्लेयसर्वकारः भयेन परिचायितः । ये आङ्ग्लेयाः तावत्पर्यन्तं भारतीयान् तृणाय मन्यमानाः दृप्यन्ति स्म, तैः तेषामेव भारतीयानां (क्रान्तिमार्गगानां) विश्वरूपं व्यलोकि । १९०८तमे वर्षे आगस्ट्मासस्य एकादशे दिनाङ्के यदा खुदिरामबोस् मृत्युपाशम् आरुह्य भारताम्बायाः चरणकमलयोः स्वं समर्पयामास, तदा तदानने स्निद्धो हासः सुप्रतिष्ठित एवासीत् ।

सोऽयं महान् देशभक्तः स्मर्तव्यो नन्तव्यश्च ।  

कन्नडमूलम् – श्री. रामचन्द्रहेगडे ।

संस्कृतानुवादः – डा. रामकृष्णपेजत्तायः ।